บ่อยครั้งที่ความรัก..ทำให้เราลืมไปในหลายๆสิ่ง ลืมว่า....

เราเคยกินข้าวคนเดียว...โดยไม่รู้สึกเหงา

เราถือกระเป๋าเองได้...โดยไม่รู้สึกหนัก

เคยเดินกลับบ้านคนเดียว...โดยไม่รู้สึกว่าเป็นเรื่องยาก

ยิ่งกับความรัก..ที่คบกันเนิ่นนาน

ยิ่งเนิ่นนาน..ความผูกพันก็ยิ่งมาก

เมื่อความผูกพันเริ่มมาก..ชีวิตเราก็มีแต่ความเคยชิน

เคยชินที่จะกินข้าวกับเค้า..ดูหนังกับเค้า

เดินกลับบ้านกับเค้า..โดยมีเค้าเอื้อมมือมาถือกระเป๋าให้

ความรักไม่ได้ทำให้ผู้หญิงอ่อนแอลงหรอก

แต่ความรัก..มักทำให้ผู้หญิงลืมการใช้ชีวิตคนเดียว

ไม่ต่างจากนาฬิกาแขวนผนัง..ที่เดินบอกเวลาไปเรื่อยๆ

โดยลืมไปว่าที่นาฬิกาจะหยุดเดินได้นั้น..เพราะมีถ่านให้พลังงานอยู่

ดังนั้น...จึงมีความเป็นไปได้ว่าถ่านจะหมด

เป็นไปได้พอๆกับความรักที่เคยมีมาจะหมดลง

ซึ่งวันที่ถ่านหมดมาถึงจริงๆ

ถึงแม้สองเข็มนาฬิกาจะหยุดเดิน..แต่เชื่อมั้ยว่า...เวลายังเคลื่อนไป

เวลาบนโลกนี้ไม่ได้หยุดเหมือนสองเข็มนาฬิกา

ความรักที่หมดลงแล้วนั้นก็เช่นกัน

ความรักหมด...แต่ไม่ได้หมายความว่า"ชีวิต"จะหมด

ชีวิตของเรา...ยังก้าวเดินต่อไปได้เสมอ

อาจเหงาบ้างที่ต้องกลับมากินข้าวคนเดียว..เดินคนเดียว

อาจเจ็บปวดบ้างที่เบอร์โทรศัพท์ที่คุ้นเคยไม่ปรากฎบนหน้าจอบ่อยๆอีกแล้ว

แต่เชื่อมั้ยว่า...ก่อนหน้าทีไม่มีเค้า..เราก็ยังอยู่อย่างมีความสุขได้

หากชีวิตคือนาฬิกาและสองเข็มคือความรัก

มันก็ยังมีโอกาสที่จะใส่ถ่านความรักก้อนใหม่อยู่ทุกเวลา

และเข็มสองเข็มก็ยังมีโอกาสเริ่มเดินต่อไปอีกครั้งหนึ่ง....